Dyane

Ziehier mijn autootje. Ze staat sinds vrijdag bij de garage. Lek leidinkje. Voor 11 januari moet ze naar de tweejaarlijkse Contrôle Technique - de APK - en hoewel de keuring voor oude auto's erg soepel verloopt, gaat een kapotte leiding waarschijnlijk toch iets te ver. Deze Dyane is uit 1983, ze is bijna 30! Ze heeft 68.000 kilometer gereden.

Feu d'artifice

Het is hier nog even stil als anders. En mochten we vandaag of morgen een knal horen dan is er een jager, geen vuurwerk.

Vuurwerk – feu d'artifice – mag hier worden afgestoken op 14 juli en 31 december, maar bijna geen particulier die het doet. Ja, wij, gekke Nederlanders. Elk jaar kopen we het schap leeg van een speelgoedwinkel die wat pijlen en rotjes heeft liggen en elk jaar valt het vuurwerk weer tegen. Een pot die het slechts drie tellen doet, vuurpijlen die niet de beloofde pracht en praal opleveren. Maar je moet toch wat, de drang om om middernacht naar buiten te gaan is groot; erfelijk bepaald of zo.

We hebben nooit overwogen vuurwerk te gaan halen in Nederland, zelfs de Belgische grens is zeven uur rijden. Een aantal jaren geleden waren er Amsterdamse vrienden met oud en nieuw, ze hadden kinderpakketten meegenomen. De kinderen waren nog jong, om negen uur 's avonds riepen we gelukkig nieuwjaar en terwijl de ouders crémant de Bourgogne dronken – champagne, maar zonder de naam – en de kinderen champomy (vruchtensap met bubbels) zetten we met z'n zevenen het dorp in de rook.

Er was niemand die reageerde, zelfs geen hond die begon te blaffen

Geen vuurwerk betekent ook geen vuurwerkslachtoffers. Franse chirurgen behandelen op oudejaarsavond - Saint-Sylvestre - anderssoortige blessures aan handen: wonden veroorzaakt door uitschietende oestermessen...

Ethylotest

Vlak voor de zomer waarschuwde ik Nederlandse huurders van mijn gites alvast per email dat ze twee éthylotests in de auto moesten hebben liggen. Nieuwe regel die op1 juli inging. Ik had me de moeite kunnen besparen. De wet is er wel, maar er is niemand die controleert of een automobilist een alcoholtest bij zich heeft. Laat staan twee.

De vorige president had het bedacht, iedereen twee éthylotests in de auto; één test die je zelf gebruikt om te kijken of je nog mag rijden, de tweede om te blazen bij een politiecontrole. Je moet zeg maar meebetalen aan je eigen veroordeling. Bij de apotheek lagen in het voorjaar een paar tests, ze waren ze in een mum van tijd uitverkocht. Daarna waren ze nergens meer te krijgen. Van hogerhand werd besloten geen boetes (11 euro) uit te delen tot 1 november.

De afgelopen maanden kwam in het nieuws dat de tests niet tegen warmte en kou kunnen en dus onbetrouwbaar zijn. De politie zei ze niet te willen gebruiken. Veel maakte het niet uit, ze waren toch niet te koop.

In november gebeurden er twee dingen bijna tegelijk: Eerst liet de nieuwe minister van binnenlandse zaken Manuel Valls weten dat er voor 1 maart 2013 niet wordt gecontroleerd. En daarna misschien ook niet. Hij heeft advies gevraagd aan de verkeersveiligheidsraad. Vlak daarna lagen de tests weer bij de apotheek. “ICI ETHYLOTESTS”, stond er in grote letters optimistisch op een poster. Redden wat er te redden valt waarschijnlijk, er is bijna niemand meer die ze wil kopen.

Mocht de regering volgend jaar alsnog besluiten de wet te gaan uitvoeren – de kans is klein, Manuel Valls is nooit een voorstander geweest – dan is het moment gekomen deze nutteloze tests aan te schaffen, ze kosten maar 99 cent. Maar kijk uit op internet. Er is een bedrijf actief dat de weggooi-tests gratis aanbiedt. En er zijn mensen die dat geloven. Zaten ze opeens vast aan een maandabonnement van 26 euro.

Compétitivité

Het modewoord van deze maand: compétitivité. Bijna niet uit te spreken, ik weet het. Het betekent concurrentiepositie. Het gaat in Frankrijk niet goed met deze compétitivité. Franse produkten zijn niet gewild in het buitenland. Iedereen zegt dat dat komt doordat werknemers te duur zijn. Als de kosten omlaag gaan, gaat het land een gouden toekomst tegemoet.

Maar misschien ligt het niet aan de Franse produkten, maar aan de Franse manier van zakendoen.

Frankrijk heeft de TGV, Dassault, de technische know-how is enorm. Maar het land raakt zijn spullen niet kwijt aan het buitenland. Bedrijven zijn zo flexibel als plaatstaal.

Het zou handig zijn voor de export wanneer mensen in een bedrijf een woordje over de grens zouden spreken; Engels of zo, ik noem maar een dwarsstraat. Het zou ook praktisch zijn wanneer emails worden beantwoord. Een telefonisch 'Je vous tiens au courant' - ik houd u op de hoogte - is synoniem voor 'ik laat niets meer van mij horen'.

De klant is koning is hier een onbekend fenomeen. Een klant moet zich vereerd voelen dat hij spullen màg kopen. Als hij al de kans krijgt. Een paar kleine praktijkvoorbeelden.

Mijn echtgenoot wilde drie houtbewerkingsmachines kopen. Bij een bedrijf in Brive had de vertegenwoordiger op dat moment geen tijd. "Ik bel u", zei hij. Nooit gedaan natuurlijk, dat spreekt voor zich. Andere Franse bedrijven, reageerden ook niet, de machines zijn uiteindelijk uit Duitsland en Oostenrijk gekomen.

Met die machines wordt hout bewerkt. Hout, dat ook aangeschaft moet worden. Een firma in de Dordogne verkoopt droog eiken. Als de chef er is ten minste. Wanneer hij een afspraak buiten de deur heeft, worden geen zaken gedaan en is de reis voor niks. "Wat het kost? Dat weet ik niet, komt u morgen terug, dan is de baas er".

Een uitzondering zegt u? Wijnboeren in de Bordeaux klaagden een aantal jaren geleden steen en been dat hun wijn niet goed verkocht. Nederlanders, Engelsen en Chinezen namen wijngaarden over, hun châteaux doen wel goede zaken. Zelfde wijn, andere verkoper.

Fransen willen hun waren helemaal niet verkopen. Ze waken over hun produkten of het hun kindjes zijn. En zullen geen stap harder lopen. Komt u naar ons, wij komen niet naar u. Het is geen kwestie van kosten, het is een kwestie van mentaliteit.

Twintig ton grind

Vier jaar geleden legden we met z'n drieën in de tuin een jeu-de-boulesbaan aan toen er plots een aantal kandidaten voor de gemeenteraad naast ons stond. We schudden veel handen en kregen een kandidatenlijst. Ze keken nog even naar de jeu-de-boulesbaan in wording. En lieten een bommetje vallen. Of we al wisten dat we vanaf heden elk jaar gratis twintig ton grind konden halen bij de steengroeve. Dat had de gemeenteraad – dezelfde mensen die in onze tuin stonden – net besloten.

Hoe toevallig, zo net voor de verkiezingen. Daar trapt toch niemand in, dachten we. Maar deze kandidaten, met de burgemeester aan kop, wonnen natuurlijk. Fransen zijn gewoontedieren, de burgemeester zit er al zo'n 30 jaar.

Twintig ton grind dus. Per gezin per jaar. Dat is erg veel. Bij de aanleg van de jeu-de-boulesbaan hebben we acht ton laten komen; het jaar daarop hebben we onze 20.000 kilo weggegeven aan een dorpsgenoot die een huis bouwde. Vorig jaar hebben we nog een aanhangwagentje of wat gehaald als ondergrond voor het zwembad. Maar 20 ton, elk jaar?

Dorpsgenoten denken daar heel ander over. Sinds een week rijden tractoren af en aan met grind. Het is ten slotte bijna 1 januari, ze willen de 20 ton van 2012 niet aan zich voorbij laten gaan.Wat ze ermee gaan doen weten ze nog niet, het ligt in hopen op de erven.

Waarom krijgen we eigenlijk grind? Dat vragen wij ons ook af. Vier kilometer verderop is een leisteengroeve. In de buurt van de groeve wonen mensen die last hebben van het bedrijf, er rijden grote vrachtwagens en soms wordt dynamiet gebruikt. Als doekje voor het bloeden krijgen de omwonenden 40 ton grind per jaar (het lijkt me net zoiets als lava geven aan mensen die op een vulkaan wonen). Wij merken niets van de steengroeve en krijgen jaarljks toch een berg stenen; misschien om jaloezie te voorkomen?

Wij zijn benieuwd wat de gemeenteraad voor de verkiezingen in 2014 zal verzinnen. 

Iemand nog wat grind nodig?

Eén kerstdag

Tweede kerstdag? Hier is er slechts één. De meeste mensen zijn vanochtend weer overgegaan op de orde van de dag. Alleen scholieren hebben vrij, voor de rest is iedereen aan het werk getogen. Onze buurman, vrachtwagenchauffeur, zelfs al om twee uur vannacht. Voor hem was kerst wel erg kort.

Tijdens de anderhalve kerstdag zijn twee mega-maaltijden genuttigd en veel cadeaus uitgewisseld.

Bij gebrek aan Saint-Nicolas is het hier le père Noël die iedereen verwent. Als ik de kranten mag geloven was het gemiddelde cadeau-budget per huishouden bijna 380 euro.

Veel van die cadeaus staan alweer te koop op internet. De eerste aanbiedingen verschenen al op kerstavond. Familie de deur uit en hup, achter het scherm. Terwijl de ene helft van Frankrijk er schande van spreekt dat cadeaus te gelde worden gemaakt, zet de andere helft zijn waar op Leboncoin, eBay, of Priceminister. De gemiddelde verkoopprijs staat vooralsnog op 41 euro.

DVD's, smartphones, games, sieraden, er staat van alles te koop. Voor verbazingwekkende prijzen. Het is net alsof de verkopers er niet vanaf willen. Fransen zetten hun waar rustig te koop voor de nieuwprijs. Of soms zelfs méér dan de nieuwprijs.

Het was me van de zomer al opgevallen bij de aanschaf van schoolboeken; tweedehands waren ze 1 euro goedkoper dan nieuw, maar met de verzendkosten erbij waren ze duurder. Een goedkoper nieuw boek of een duurder gebruikt boek, wat zullen we eens kiezen...

Bij de verkoop van mijn zoons schoolboeken gingen we een tikkie onder de prijs van andere verkopers zitten. Het was bijna te makkelijk om waar te zijn; binnen 24 uur hadden we de tien boeken verkocht.

Joyeux Noël

De kerk in Objat op kerstavond.

Weinig tekst vandaag, we gaan zo aan de gigot d'agneau en orechiette au broccoli, het laatste naar een recept van Jamie Oliver. Een Europese kerst dit keer. Gisteravond kwam de kerstman onverwachts langs, op een quad omgebouwd tot arreslee, het zag er geweldig uit. Vooral zijn rubberlaarzen.