"Morgen weer een rode dag". Dit jargon zegt u waarschijnlijk niks. Behalve als u ook in dit land woont, op Frankrijk-fora doen de rode dagen het altijd erg goed. Het zijn dan ook de gevreesde dagen voor de portemonnee.
Bij de EDF, de energiemaatschappij, hebben wij een abonnement dat Tempo heet. Iemand van de EDF raadde ons dat aan toen we hier pas een paar weken woonden. Vlak daarvoor was de antieke meterkast bijkans ontploft toen ik de wasmachine, magnetron en de broodrooster tegelijk aan had. We kregen een moderne meterkast en namen een abonnement met meer stroom (hier kan je kiezen of je driefasen wilt, krachtstroom en hoeveel kilowatt).
Tempo dus. Met zes verschillende tarieven. Hoeveel? Zes. We hebben blauwe, witte en rode dagen en elk van die kleuren heeft een dag- en een nachttarief. Van de goedkope blauwe zijn er heel veel, van de witte ruim veertig. Er zijn slechts 22 rode dagen. Deze zijn tienmaal zo duur. En vallen alleen in de winter en nooit in het weekeinde.
22 rode dagen dus. De EDF gebruikt ze als het heel koud is om het stroomverbruik te temperen. Want niemand wil de wasmachine aanzetten als het rood is. Maar er echt over nadenken doen ze niet bij de Electricité de France. Vandaag is de derde rode dag op een rij, het zou mij niets verbazen als morgen en vrijdag ook rood zijn. Vijf dagen achter elkaar. De afwasmachine moet toch een keer aan en ik laat het vuile wasgoed niet eindeloos opstapelen.
Tempo is altijd nog voordeliger dan een gewoon abonnement, we proberen er niet al te hysterisch over te doen. Dat gaat goed totdat er mensen in de gîte zijn. De verwarming is daar electrisch. Op rode dagen kost de electra ons bijna meer dan de huur oplevert. Ik roep dan maar dat het goed is dat het gebouw wordt verwarmd. Dat neemt niet weg dat we de electrische verwarming gaan vervangen door een pellet-kachel. We zijn niet de enigen die op dat idee zijn gekomen, de kachel zou in december worden geleverd, we wachten nog steeds. Rupture de stock, uitverkocht.
woensdag 16 januari 2013
dinsdag 15 januari 2013
Contrôle technique
Het was vandaag zover, mijn Dyane ging naar de APK, de Contrôle Technique. Ik vind het altijd een beetje zielig om te zien hoe auto's worden mishandeld op de rolbank. En ga het liefst even elders koffie drinken, maar om foto's te maken moest ik vandaag blijven. En zag hoe er een thermometer aan de uitlaat werd gehangen. Ach gut. Ze vond er niks aan, haar achterlichten gingen spontaan branden van nukkigheid.
Gelukkig hoeft deze controle in Frankrijk maar eens in de twee jaar. En elke twee jaar wordt mijn nu bijna dertig jaar oude Citroën goedgekeurd. Op het keuringsrapport staat altijd wel een lijstje van gebreken dat ik moet laten repareren voor de volgende controle. Mijn garagehouder zegt steevast 'nee joh, die dingen zijn helemaal niet belangrijk'. En na twee jaar gaat de Dyane weer naar de controle, waarbij ik vooraf kan voorspellen wat er op het lijstje défauts à corriger sans contre-visite zal staan.
Er is iets met de handrem - daar kan ik niks aan doen hoor, zegt mijn garagehouder elke keer - een dimlicht is te laag afgesteld (al vele jaren), en er is een 'jeu mineur rotule'. Vraag me niet wat dat is. Ik heb het geweten, toen ik hoorde dat ik het niet hoef te laten repareren vergat ik meteen weer wat het was.
En als ik nu wel onderdelen moet laten vervangen? Geen probleem, ze zijn volop te koop. Tien jaar geleden wisten we alleen niet waar, Franse bedrijven zaten nog niet op internet, tegenwoordig vinden we op het net alles wat we nodig hebben. Zoals een nieuw dak; de vorige had allemaal gaten na een hagelbui.
Gelukkig hoeft deze controle in Frankrijk maar eens in de twee jaar. En elke twee jaar wordt mijn nu bijna dertig jaar oude Citroën goedgekeurd. Op het keuringsrapport staat altijd wel een lijstje van gebreken dat ik moet laten repareren voor de volgende controle. Mijn garagehouder zegt steevast 'nee joh, die dingen zijn helemaal niet belangrijk'. En na twee jaar gaat de Dyane weer naar de controle, waarbij ik vooraf kan voorspellen wat er op het lijstje défauts à corriger sans contre-visite zal staan.
Er is iets met de handrem - daar kan ik niks aan doen hoor, zegt mijn garagehouder elke keer - een dimlicht is te laag afgesteld (al vele jaren), en er is een 'jeu mineur rotule'. Vraag me niet wat dat is. Ik heb het geweten, toen ik hoorde dat ik het niet hoef te laten repareren vergat ik meteen weer wat het was.
En als ik nu wel onderdelen moet laten vervangen? Geen probleem, ze zijn volop te koop. Tien jaar geleden wisten we alleen niet waar, Franse bedrijven zaten nog niet op internet, tegenwoordig vinden we op het net alles wat we nodig hebben. Zoals een nieuw dak; de vorige had allemaal gaten na een hagelbui.
maandag 14 januari 2013
Schaamrood
Het schaamrood stond me gisteren op de kaken. Een grote demonstratie tegen het homohuwelijk, terug naar de middeleeuwen! Ik hoorde een jonge priester gisteravond op het journaal zeggen 'ik betaal belasting, dus ik mag mijn mening geven'. Ja, homo's betalen ook belasting en mogen dus trouwen; dat was een schot voor open doel.
Bertrand Delanoë, de burgemeester van Parijs, zal gisteren blij zijn geweest dat honderdduizenden mensen naar zijn stad kwamen om te zeggen dat hij niet mag trouwen. Volgens enquêtes is zestig procent van de Fransen wel voor le mariage gay, officieel le mariage pour tous geheten. Een deel van katholiek en rechts Frankrijk negeert die realiteit. Zij doen alsof de wereld ten onder gaat als gay's mogen trouwen; ze hadden gisteren 945 bussen afgehuurd, er kwamen demonstranten uit heel Frankrijk. Volgens de organisatoren van de manif - een demonstratie heet een manifestation, meestal afgekort tot manif - waren er wel 800.000 mensen op de been, de prefect houdt het op 340.000. Nog veel.
Ook veel roze gezien gisteren? En ook gedacht dat het een tegen-manif was van homo's? Helaas. De organisatoren hadden gekozen voor bleu, blanc, rose. Blauw voor mannen, wit voor kinderen en roze voor vrouwen. Aan dat roze kwam geen gay te pas.
Eind van de maand wordt het wetsvoorstel over het huwelijk voor iedereen behandeld in de Assemblée, het parlement. De meerderheid is voor, het zit er dik in dat het homohuwelijk wordt ingevoerd. Een groep burgemeesters heeft al aangekondigd geen huwelijken tussen twee mannen of twee vrouwen te zullen voltrekken. Echt waar. Democratisch gekozen burgemeesters die weigeren de wet uit te voeren.
Het is godgeklaagd.
Tijdens de soirée copines zaterdag hebben het nog gehad over le mariage gay. Alle zeven vinden we dat homoseksuelen moeten kunnen trouwen. Het gekke is dat onze puberkinderen het daar mee eens zijn, maar dat zij een grens trekken bij adoptie. Ze willen geen van allen dat homo's kinderen kunnen adopteren. Wij vroegen ons meteen af wat we toch verkeerd hebben gedaan bij de opvoeding...
Misschien niets. Tussen de demonstranten zaten ook opvallend veel jongeren; pubers houden niet van verandering. Ze worden nog opgevoed, meestal door een man en een vrouw, ze vinden anders 'niet normaal'. Dat gaat vanzelf over. Hoop ik
Bertrand Delanoë, de burgemeester van Parijs, zal gisteren blij zijn geweest dat honderdduizenden mensen naar zijn stad kwamen om te zeggen dat hij niet mag trouwen. Volgens enquêtes is zestig procent van de Fransen wel voor le mariage gay, officieel le mariage pour tous geheten. Een deel van katholiek en rechts Frankrijk negeert die realiteit. Zij doen alsof de wereld ten onder gaat als gay's mogen trouwen; ze hadden gisteren 945 bussen afgehuurd, er kwamen demonstranten uit heel Frankrijk. Volgens de organisatoren van de manif - een demonstratie heet een manifestation, meestal afgekort tot manif - waren er wel 800.000 mensen op de been, de prefect houdt het op 340.000. Nog veel.
Ook veel roze gezien gisteren? En ook gedacht dat het een tegen-manif was van homo's? Helaas. De organisatoren hadden gekozen voor bleu, blanc, rose. Blauw voor mannen, wit voor kinderen en roze voor vrouwen. Aan dat roze kwam geen gay te pas.
Eind van de maand wordt het wetsvoorstel over het huwelijk voor iedereen behandeld in de Assemblée, het parlement. De meerderheid is voor, het zit er dik in dat het homohuwelijk wordt ingevoerd. Een groep burgemeesters heeft al aangekondigd geen huwelijken tussen twee mannen of twee vrouwen te zullen voltrekken. Echt waar. Democratisch gekozen burgemeesters die weigeren de wet uit te voeren.
Het is godgeklaagd.
Tijdens de soirée copines zaterdag hebben het nog gehad over le mariage gay. Alle zeven vinden we dat homoseksuelen moeten kunnen trouwen. Het gekke is dat onze puberkinderen het daar mee eens zijn, maar dat zij een grens trekken bij adoptie. Ze willen geen van allen dat homo's kinderen kunnen adopteren. Wij vroegen ons meteen af wat we toch verkeerd hebben gedaan bij de opvoeding...
Misschien niets. Tussen de demonstranten zaten ook opvallend veel jongeren; pubers houden niet van verandering. Ze worden nog opgevoed, meestal door een man en een vrouw, ze vinden anders 'niet normaal'. Dat gaat vanzelf over. Hoop ik
zondag 13 januari 2013
Soirée copines
Mijn vriendinnen wisten niet hoe het Nederlandse koningshuis heet of wie Maxima Zorreguieta is. De naam Beatrix leverde al problemen op. 'Le nom de la reine de Pays-Bas? Victoria?' Voor tussen de gerechten door had ik voor mijn soirée copines gisteravond een Nederland-Frankrijk quiz bedacht.
De vriendinnen namen de vragen serieuzer dan ik had verwacht, iedereen ging voor de hoofdprijs, een kroontje. Niet dat de vragen daardoor beter werden beantwoord, het buitenland bestaat hier niet. Is Heineken Nederlands? Echt waar? En Philips ook? Ze stonden er echt van te kijken. Zelfs René Froger werd geconfisceerd. Dave dan weer niet, die is hier veel op televisie en koketteert met zijn accent. De plaatsnamen leverden ook hoofdbrekens op; in noord-Frankrijk zijn gemeenten met namen als Hondschoote. En als daar dan Voorschoten onder staat, wordt het gokken welk dorp in welk land ligt. Mijn geboorteplaats Leiden lag gisteravond vrij vaak in Frankrijk, Texel wilden ze allemaal hebben.
Lach ik mijn vriendinnen uit? Ik zou niet durven. Het zijn ten slotte vriendinnen. Ze hebben mij in hun midden geadopteerd, terwijl ik nog steeds hakkel-takkel in het Frans. En gisteren kregen ze allemaal weer rare dingen te eten. De worstenbroodjes en belegen Stolwijker bij het apéritif vielen in goede aarde. Van het roggenbrood dachten ze dat het gefermenteerde champignons waren. En vonden het niet lekker. De snert met rookworst wel trouwens. Eén copine die bijna niks eet wilde zelfs een tweede bord.
Daarna volgden de boerenkool en hutspot met klapstuk. Ik vertelde er een verhaal bij over Leidens Ontzet en iedereen schepte enthousiast op. Gerechten uit 'oma's tijd' - of uit 1574 - doen het goed hier. De kaas sloeg ik over als nagerecht, want niet-Nederlands, ik ging meteen over op de Hollandse appeltaart. Het was best een grote appeltaart, er bleef één klein puntje over voor man en kind. Een van de vriendinnen wilde geen taart, ze houdt niet van kaneel. Zij opteerde voor een boterham met pindakaas. Sinds zij bij mij satehsaus heeft geproefd liggen de woorden beurre de cacahouète haar voor in de mond.
De vriendinnen namen de vragen serieuzer dan ik had verwacht, iedereen ging voor de hoofdprijs, een kroontje. Niet dat de vragen daardoor beter werden beantwoord, het buitenland bestaat hier niet. Is Heineken Nederlands? Echt waar? En Philips ook? Ze stonden er echt van te kijken. Zelfs René Froger werd geconfisceerd. Dave dan weer niet, die is hier veel op televisie en koketteert met zijn accent. De plaatsnamen leverden ook hoofdbrekens op; in noord-Frankrijk zijn gemeenten met namen als Hondschoote. En als daar dan Voorschoten onder staat, wordt het gokken welk dorp in welk land ligt. Mijn geboorteplaats Leiden lag gisteravond vrij vaak in Frankrijk, Texel wilden ze allemaal hebben.
Lach ik mijn vriendinnen uit? Ik zou niet durven. Het zijn ten slotte vriendinnen. Ze hebben mij in hun midden geadopteerd, terwijl ik nog steeds hakkel-takkel in het Frans. En gisteren kregen ze allemaal weer rare dingen te eten. De worstenbroodjes en belegen Stolwijker bij het apéritif vielen in goede aarde. Van het roggenbrood dachten ze dat het gefermenteerde champignons waren. En vonden het niet lekker. De snert met rookworst wel trouwens. Eén copine die bijna niks eet wilde zelfs een tweede bord.
Daarna volgden de boerenkool en hutspot met klapstuk. Ik vertelde er een verhaal bij over Leidens Ontzet en iedereen schepte enthousiast op. Gerechten uit 'oma's tijd' - of uit 1574 - doen het goed hier. De kaas sloeg ik over als nagerecht, want niet-Nederlands, ik ging meteen over op de Hollandse appeltaart. Het was best een grote appeltaart, er bleef één klein puntje over voor man en kind. Een van de vriendinnen wilde geen taart, ze houdt niet van kaneel. Zij opteerde voor een boterham met pindakaas. Sinds zij bij mij satehsaus heeft geproefd liggen de woorden beurre de cacahouète haar voor in de mond.
zaterdag 12 januari 2013
Snert
Geen blog vandaag hoor, ik heb geen tijd! Vanavond komen zes vriendinnen dineren. En in Frankrijk kom je er niet vanaf met een bordje pasta. Het wordt apéritief, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en koffie. Mijn opdracht is dit keer om iets klaar te maken uit eigen regio; hun opdracht is om in het oranje te komen.
Iets klaarmaken uit eigen regio, ze zullen het weten. Ik ben de enige Hollandse in het gezelschap. Mijn Françaises krijgen vanavond jenever met sinaasappelsap (want oranje) als apéritief. Met blokjes belegen Stolwijker - hier wordt alleen hele, hele jonge smakeloze Gouda verkocht - en worstenbrood hapjes. Wat dat ook zijn moge, mijn man nam ze van de week mee uit Nederland.
Daarna serveer ik snert met roggebrood. Als voorgerecht wat heftig, ik weet het, maar mijn dames kunnen een hoop hebben. Als hoofdgerecht krijgen ze de keuze uit stampot boerenkool met rookworst en hutspot. Boerenkool wordt hier niet geteeld, ik heb het dit jaar in de moestuin staan en iedereen in het dorp heeft gevraagd wat het was. En de hutspot? Die hoort erbij vanwege de kleur en omdat ik uit Leiden kom. Als dessert volgt dan een onovertroffen Hollandse appeltaart. Hoop ik, het is de eerste die ik ooit heb gebakken.
Als tussendoortje krijgen mijn vriendinnen een Holland-Frankrijk quiz. Kijken of zij weten waar André Rieu vandaan komt. En hoe de Nederlandse koningin heet. En of ze kunnen raden dat Acquoy in Nederland ligt en Blaringhem in Frankrijk.
Iets klaarmaken uit eigen regio, ze zullen het weten. Ik ben de enige Hollandse in het gezelschap. Mijn Françaises krijgen vanavond jenever met sinaasappelsap (want oranje) als apéritief. Met blokjes belegen Stolwijker - hier wordt alleen hele, hele jonge smakeloze Gouda verkocht - en worstenbrood hapjes. Wat dat ook zijn moge, mijn man nam ze van de week mee uit Nederland.
Daarna serveer ik snert met roggebrood. Als voorgerecht wat heftig, ik weet het, maar mijn dames kunnen een hoop hebben. Als hoofdgerecht krijgen ze de keuze uit stampot boerenkool met rookworst en hutspot. Boerenkool wordt hier niet geteeld, ik heb het dit jaar in de moestuin staan en iedereen in het dorp heeft gevraagd wat het was. En de hutspot? Die hoort erbij vanwege de kleur en omdat ik uit Leiden kom. Als dessert volgt dan een onovertroffen Hollandse appeltaart. Hoop ik, het is de eerste die ik ooit heb gebakken.
Als tussendoortje krijgen mijn vriendinnen een Holland-Frankrijk quiz. Kijken of zij weten waar André Rieu vandaan komt. En hoe de Nederlandse koningin heet. En of ze kunnen raden dat Acquoy in Nederland ligt en Blaringhem in Frankrijk.
vrijdag 11 januari 2013
Kachel
Iedereen raadde ons een grotere houtkachel aan; met deze zouden we kou lijden. Zes kilowatt. Dat is niks. We kochten 'm toch. En het wordt makkelijk 24 graden Celcius in de huiskamer. Dat noemen wij geen kou lijden. We krijgen bijna appelflauwtes van de warmte.
We hebben ook een cv-ketel op fuel, rode diesel. Omdat de fuel-prijs de pan uitrees namen we de houtkachel erbij. Hout is overal te koop voor weinig, veel mensen in de buurt hebben bos, er is altijd wel iemand bij wie we een paar kuub eiken kunnen kopen. Het komt gekloofd en wel in stukken van een meter, ik zaag ze met de kettingzaag in drieën. Twee jaar geleden hebben we een paar essen omgezaagd die waren komen 'aanwaaien' en in onze haag stonden, we kunnen er deze winter wekenlang op stoken.
In ons dorp zijn we bepaald niet uniek, bijna iedereen stookt op hout, vaak is het de enige verwarming. Ik ken zelfs mensen die een cv-ketel hadden, maar hem eruit hebben gegooid. Ik moet er niet aan denken. Als je alleen een houtkachel hebt en een paar dagen weggaat vind je een ijskoud huis terug. We hebben het zelf ondervonden, toen we hier kwamen wonen was er alleen een houtgestookte cv-installatie. Bij thuiskomst was het in huis een keer 2 graden. Brrr.
donderdag 10 januari 2013
SAV
Bij de Darty kocht ik een stofzuiger sans sac. Hij was niet duur, maar zou evengoed voldoen. Van een premier prix kan je niet te veel verwachten, ik weet het. Na een paar maanden ging de knop kapot waarmee je het apparaat harder en zachter kunt laten zuigen. En hij stond op z'n hardst, bij het zuigen moesten we oordoppen in.
De stofzuiger viel nog onder de garantie, ik heb hem schoongespoten met de compressor, zo zag hij er ten minste niet mishandeld uit en toog naar het dichtstbijzijnde filiaal van de witgoed-keten. Helemaal, helemaal achterin de winkel is de SAV, de service après-vente, de klantenservice. De plek leek me geen goede reclame, iedereen moet met kapotte apparaten de hele zaak door. Ik deponeerde er mijn stofzuiger en vertelde wat er mis was. Dit in de verwachting dat ze het apparaat een keer zouden repareren; er was maar één knopje kapot.
De medewerker van de SAV was vijf minuten druk bezig op zijn computer en zei toen: 'Ik heb 'm op voorraad. U krijgt een nieuwe'. Ik was er stil van. Zelfs zijn collega knipperde even met zijn ogen. En vroeg zachtjes of hij het goed had gehoord. Een minuut later ging ik met mijn nieuwe nog ingepakte stofzuiger en een brede glimlach de hele winkel door, daarom zit de SAV achterin!
De klantenservice in Frankrijk is uitstekend. Niemand lijkt erg geïnteresseerd om je een produkt te verkopen, maar na het moment van aanschaf is er een omslagpunt. Wanneer je iets hebt gekocht kan je het altijd terugbrengen of opsturen, je krijgt een nieuwe. Soms wordt een apparaat gerepareerd. Er is nooit discussie. Als ik zeg dat het apparaat hapert, kapot is of anderszins niet voldoet neemt iedereen dat voetstoots aan. En terecht natuurlijk, ik sta daar niet voor de lol.
Op alle regels is natuurlijk een uitzondering. In dit geval heet die Intex. Met de SAV van dat bedrijf ben ik al maanden verwikkeld in een welles-nietes discussie over onze zwembadpomp. Ik vrees dat ik ga verliezen, zij houden de pomp in gijzeling.
PS Mocht de naam Darty u vaag, vaag bekend voorkomen, Jean Sarkozy, zoon van, is getrouwd met een meisje Darty.
De stofzuiger viel nog onder de garantie, ik heb hem schoongespoten met de compressor, zo zag hij er ten minste niet mishandeld uit en toog naar het dichtstbijzijnde filiaal van de witgoed-keten. Helemaal, helemaal achterin de winkel is de SAV, de service après-vente, de klantenservice. De plek leek me geen goede reclame, iedereen moet met kapotte apparaten de hele zaak door. Ik deponeerde er mijn stofzuiger en vertelde wat er mis was. Dit in de verwachting dat ze het apparaat een keer zouden repareren; er was maar één knopje kapot.
De medewerker van de SAV was vijf minuten druk bezig op zijn computer en zei toen: 'Ik heb 'm op voorraad. U krijgt een nieuwe'. Ik was er stil van. Zelfs zijn collega knipperde even met zijn ogen. En vroeg zachtjes of hij het goed had gehoord. Een minuut later ging ik met mijn nieuwe nog ingepakte stofzuiger en een brede glimlach de hele winkel door, daarom zit de SAV achterin!
De klantenservice in Frankrijk is uitstekend. Niemand lijkt erg geïnteresseerd om je een produkt te verkopen, maar na het moment van aanschaf is er een omslagpunt. Wanneer je iets hebt gekocht kan je het altijd terugbrengen of opsturen, je krijgt een nieuwe. Soms wordt een apparaat gerepareerd. Er is nooit discussie. Als ik zeg dat het apparaat hapert, kapot is of anderszins niet voldoet neemt iedereen dat voetstoots aan. En terecht natuurlijk, ik sta daar niet voor de lol.
Op alle regels is natuurlijk een uitzondering. In dit geval heet die Intex. Met de SAV van dat bedrijf ben ik al maanden verwikkeld in een welles-nietes discussie over onze zwembadpomp. Ik vrees dat ik ga verliezen, zij houden de pomp in gijzeling.
PS Mocht de naam Darty u vaag, vaag bekend voorkomen, Jean Sarkozy, zoon van, is getrouwd met een meisje Darty.
Abonneren op:
Posts (Atom)